D l a c z e g o dzieje się tak,

      Że, podświadomie czynimy,

      D l a c z e g o czasami bezwiednie,

      Coś bez zamiaru robimy?

                       Wszedłem dziś do kościoła,

                       Tak sobie, bez żadnego celu,

                       Coś mnie tu przyciągnęło,

                       Może, by nie być w osamotnieniu.

      Może by cofnąć myśli w przeszłość,

      Kiedy z mamą, dawno jako dziecko,

      Odbierałem do mnie jej czułość

      Przeplataną żarliwą modlitwą.

                        Czułem, że chłopcem znowu jestem

                        I jakbym miał jakąś winę,

                        Że może nie zawsze rzetelnie,

                        W domowym trudzie pomagałem.

     Mama  troszczyła się bardzo,

     By nic złego nam się nie stało,

     Mając pod ręką znane jej leki,

     A nie zawsze mnie się to podobało.

                         A może uspokoić siebie chciałem,

                         Że zbyt długo zdrowy jestem.

                         Tylko d l a c z e g o, jakby wbrew sobie

                         I jak długo – d l a c z e g o tego nie wiem?

                         Stanisław

                  Refleksja w mroźny poranek

                       19 grudnia 2009 roku